به سایت پارسمان شیمی خوش آمدید

زیر مجموعه گروه پارسمان
سوالات-متداول-بتن-low

بتن یک ماده ترکیبی است که عمدتاً از سیمان پرتلند، آب و سنگدانه (شن ، ماسه یا سنگ) تشکیل شده است. هنگامی که این مواد با هم ترکیب شود، یک ماده خمیری شکل ایجاد می‌کنند که به تدریج پس از مدتی سفت می‌شود.

بتن ماده‌ای مرکب و یا کامپوزیت است که به‌طور سنتی از ترکیب سیمان، سنگدانه و آب تشکیل می‌شود. هنگامی که این مواد با هم ترکیب شود، یک ماده خمیری شکل ایجاد می‌کنند که به‌تدریج پس از مدتی سفت می‌شود. از بتن انواع مختلفی وجود دارد که از جمله

  • بتن با مقاومت متوسط
  • بتن معمولی
  • بتن سبک
  • بتن با چگالی بالا
  • بتن آرمه
  • بتن پیش‌ساخته
  • بتن پیش‌تنیده
  • بتن مسلح با الیاف شیشه
  • بتن هوادهی شده
  • بتن خود متراکم
  • بتن هوشمند
  • بتن الیافی
  • بتن پلیمری

امروزه جهت بهبود خواص و ویژگی ظاهری، مکانیکی و دوام بتن افزودنی‌های متنوع شیمیایی و معدنی نیز در ترکیب ستنی بتن گنجانده می‌شود.

بتن علیرغم ویژگی منحصر به‌فرد آن در کسب مقاومت فشاری، به‌لحاظ مقاومت کششی دچار ضعف است به‌همین‌دلیل جهت استفاده از این ماده‌ مرکب در ساخت سازه‌های مختلف، آن را به‌وسیله سایر متریال مانند میلگردهای فولادی مسلح می‌کنند. در واقع به ترکیب این دو متریال بتن مسلح گفته می‌شود.

  • مواد تشکیل‌دهنده بتن در اکثر نقاط به‌راحتی در دسترس است.
  • بتن برخلاف سنگ‌های طبیعی عاری از عیب و نقص است.
  • امکان ساخت بتن با مقاومت‌های دلخواه و اقتصادی وجود دارد.
  • دوام بتن بسیار بالاست.
  • می‌توان آن را به هر شکل دلخواه قالب‌ریزی کرد.
  • بتن‌ریزی مستقیماً در محل پروژه انجام می‌شود که باعث صرفه اقتصادی می‌شود.
  • هزینه نگهداری بتن تقریباً ناچیز است.
  • فرسودگی بتن با افزایش سن آن ناچیز است.
  • بتن به دلیل غیر قابل احتراق بودن، ایمنی ساختمان را در برابر آتش افزایش می‌دهد.
  • بتن می تواند دمای بالا را تحمل کند.
  • بتن در برابر باد و آب مقاوم است. بنابراین برای ساخت پناهگاه بسیار مفید است.
  • از بتن به‌عنوان یک ماده عایق صدا می‌توان استفاده کرد.
  • در مقایسه با سایر مواد مقاومت کششی بتن پایین است.
  • بتن شکل‌پذیری کمتری دارد.
  • وزن بتن در مقایسه با استحکام آن نسبتاً زیاد است.
  • بتن ممکن است حاوی نمک‌های محلول باشد. نمک‌های محلول باعث ایجاد شوره در سطوح بتنی می‌شوند

درجه روانی بتن تازه و سهولت ریختن و کار کردن با آن، کارایی بتن تازه نامیده می‌شود. کارایی بتن با آزمایش اسلامپ اندازه‌گیری می‌شود. تجهیزات اندازه‌گیری اسلامپ شامل یک مخروط ناقص به ارتفاع 30 سانتی‌متر است که قطر بالایی آن 10 و قطر پایین 20 سانتی‌متر است. بر اساس استاندارد ASTM C 143، بتن تازه در سه لایه تقریباً مساوی به لحاظ ارتفاعی در مخروط ناقص ریخته می‌شود و هر لایه با یک میله استاندارد به قطر 1.6 و طول 60 سانتی‌متر به تعداد 25 مرتبه متراکم می‌شود پس از کوبش، سطح نهایی را صاف کرده و مخروط به آرامی به سمت بالا می‌کشیم. میزان کاهش ارتفاع بتن نسبت به ارتفاع مخروط را به عنوان عدد اسلامپ درنظر می‌گیریم.

آزمایش اسلامپ به‌عنوان شاخصی جهت ارزیابی قوام و کارایی بتن مورد استفاده قرار می‌گیرد و اغلب به میزان آب اضافه شده به مخلوط به‌منظور افزایش سهولت در بتن‌ریزی وابسته است تست اسلامپ برای بتن معمولی مطابق استاندارد ملی به شماره 2-3203 (DIN EN 12350-2) و برای بتن خودمتراکم مطابق استاندارد ملی به شماره 11270 (ASTM C1611/C1611M) انجام می‌گردد.

این آزمایش مطابق مشخصات اعلامی توسط استانداردهای مربوطه با استفاده از سینی اسلامپ، مخروط اسلامپ، قیف اسلامپ، میله کوبه و خط‌کش انجام می‌شود. هر چه میزان افت مخروط بتنی بیشتر باشد یعنی اسلامپ بیشتر است (مخلوط شل‌تر است).

پاسخ این است که بتن هرگز به طور کامل به اصطلاح خشک نمی شود. بتن هر روز سخت تر از روز قبلی خود می‌شود. نحوه سخت شدن بتن تابعی از واکنش‌های ذرات سیمان با آب مخلوط است. همزمان با پیوند سیمان با مولکول‌های آب، بتن سخت تر می‌شود. در حقیقت همیشه حباب‌های مرطوب ریزی در بتن وجود دارد که حتی اگر بتن اصطلاحاً به استحکام کامل خود رسیده باشد، باز هم امکان سخت‌تر شدن آن وجود دارد

ولی سوال اصلی این است که چقدر طول می‌کشد تا بتن برای اهداف مختلف به اندازه کافی سخت شود. به عنوان مثال، چه مدت طول میکشد تا به‌توان روی آن راه رفت بدون آنکه اثر رد پایی روی آن بماند، یا رانندگی کرد و یا حتی روی آن پارک کرد بدون آنکه در آن فرو رفت.

پاسخ این است که بتن در مدت زمان بسیار کوتاهی عمل میاید. بتن پس از 24 – 48 ساعت به اندازه کافی خشک می‌شود که بتوانید روی آن راه بروید، بدون آنکه رد پا باقی بگذارید. پس از هفت روز، بتن شما به  مقامت حداقل 70 درصدی خود رسیده است که می‌توانید بدون آسیب رساندن به آن روی آن رانندگی کنید. پس از گذشت 28 روز، می‌توانید بتن خود را کاملاً سخت شده در نظر بگیرید که می‌شود ماشین آلات و تجهیزات سنگین از روی آن عبور کند.

سیمان به عنوان یک چسباننده، ماده ایست که جهت چسباندن سایر مصالح ساختمانی به یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ماده پس از ترکیب با آب به‌مرور دچار گیرش شده و سفت و سخت می‌شود. عمده مواد تشکیل‌دهنده‌ سیمان سنگ آهک و رس است که پس کلسیناسیون و تشکیل کلینکر، آسیاب شده و به‌صورت پودر بسته‌بندی می‌شود.

سیمان تیپ-1: مناسب برای مصارف عمومی.

سیمان تیپ-2: با گرمای هیدراسیون متوسط؛ مناسب برای شرایط محیطی میانه و متوسط.

سیمان تیپ-3: زودسخت شونده؛ مشابه سیمان تیپ 1 با این تفاوت که نرمی بالاتری دارد.

سیمان تیپ-4: دیرگیرنده؛ واکنش هیدراسیون به کندی انجام می‌شود.

سیمان تیپ-5: ضد سولفات؛ مناسب برای نواحی خورنده سولفاتی.

سیمان سفید: مواد اولیه این نوع سیمان فاقد آهن یا منگنز است؛ مناسب برای نماکاری و… .

سایر سیمان‌ها: سیمان‌های هوازا، پوزولانی، سرباره‌ای، چاه نفت و … .

خمیر سیمان عمدتاً متشکل از مواد سیمانی و آب و احتمالاً مقادیر اندکی هوا و مواد افزودنی شیمیایی است. حدود 50 درصد خمیر سیمان را آب تشکیل می‌دهد.

سیمان به دلیل وجود سنگ آهن دارای رنگ خاکستری است و بتن نیز در حالت معمول خود خاکستری رنگ است.

بتن رنگی را می‌توان با استفاده از سنگدانه‌های رنگی و یا پودرها و پیگمنت‌های رنگی ساخت. گاهی مواقع با استفاد از رنگ‌های مایع نیز می‌توان بتن رنگی ساخت. بتن رنگی معمولاً مقاومت پایین‌تری دارد و در نتیجه باید در تنظیم نسبت آب به سیمان و استفاده از افزودنی بتن دقت داشت.

آیین نامه بتن ایران (آبا)، مبحث نهم مقررات ملی ساختمان و ACI 318 آمریکا از استاندارد رایج بتن در ایران هستند.

آزمایشات رایج بتن تازه معمولا شامل ارزیابی کارایی (اسلامپ)، میزان هوا، وزن مخصوص و دما است. آزمایشات بتن سخت شده شامل مقاومت فشاری و خمشی، عمق نفوذ آب، آهنگ جذب آب، هدایت الکتریکی و… است.

نسبت “مقدار آب اضافه شده به یک متر مکعب بتن” بر مقدار کل سیمان مصرفی، نسبت آب به سیمان یا w/c گفته می‌شود. این نسبت را گاهی به‌صورت w/b هم عنوان می‌کنند و مقصود از آن نسبت مقدار آب به کل مصالح سیمانی (شامل سیمان و سایر مصالح شبه سیمانی که در بتن) است.

مقدار کل سیمان مصرفی برای ساخت یک متر مکعب بتن با رده مقاومتی معین را عیار بتن می‌نامند.

ته نشینی ذرات درشت مخلوط بتنی باعث برهم خوردن یکنواختی بتن شده و دانه بندی آن را بهم می‌ریزد. این پدیده جداشدگی ذرات در بتن تازه نامیده می‌شود.

معمولاً حدود 25 درصد از آب مصرفی در بتن صرف انجام واکنش‌های شیمیایی خمیر سیمان می‌شود.

مقدار هوای داخل بتن با استفاده از دستگاه سنجش هوا و مطابق استاندارد ملی شماره 15904 انجام می‌پذیرد.

ساده ترین روش افزایش کارایی بتن اضافه کردن آب به مخلوط است ولی این کار باعث افزایش استعداد بتن تازه برای آب انداختگی و جداشدگی شده و مهم تر اینکه مقاومت و دوام بتن را به‌شدت کاهش می‌دهد.
بهترین راه کارا کردن بتن تازه استفاده از افزودنی‌های کاهنده آب یا روان کننده و فوق روان کننده های بتن است.
انتقال آب از داخل خمیر سیمان به سمت سطوح بالاتر، از طریق کانال‌های موئینه داخلی، به‌صورت لایه ای از آب در سطح فوقانی بتن پدیدار می‌شود که این پدیده را اصطلاحاً آب انداختگی بتن تازه می‌نامند. این آب انتقال یافته ممکن است حاوی ذرات ریز سیمان هم باشد که سطح بتن پس از خشک شدن بسیار مستعد پوسته شدن و پودر شدگی خواهد بود.
برای ارزیابی مقاومت مکانیکی بتن می‌توان مقاومت فشاری و خمشی بتن را اندازه گیری کرد. مقاومت فشاری بتن تقریبا اصلی‌تری پارامتر ارزیابی بتن است که باید برای هر بتن ساخته شده‌ای مورد ارزیابی قرار گیرد و مبنای طراحی سازه‌ای است. مقاومت مشخصه بتن در واقع مقاومت فشاری 28 روزه نمونه‌های استوانه‌ای استاندارد (به قطر 150 میلی‌متر و ارتفاع 300 میلی‌متر) است که پس از نمونه‌برداری و عمل‌آوری به‌مدت 28 روز در داخل حوضچه آب با شرایط دمایی استاندارد با استفاده از جک بتن شکن مورد آزمون قرار می‌گیرد. مطابق استاندارد ASTM C31 نمونه گیری در داخل قالب‌های استوانه ای استاندارد در سه لایه مساوی انجام می‌شود بدین ترتیب که هر لایه با 25 ضربه میله استاندارد به قطر 16 میلی‌متر بطور مناسب متراکم می‌شود. تراکم هر لایه به‌گونه‌ای است که میله تراکم فقط حدود 12.5 میلی‌متر در لایه زیرین فرو رود. پس از تراکم لایه آخر و مسطح کردن سطح فوقانی به‌صورت اره‌ای، نمونه برای 24 ساعت به‌صورت دست نخورده در محل آزمایشگاه با شرایط دمایی استاندارد نگه داری می‌شود. پس از گذشت 24 ساعت نمونه قالب برداری شده و در داخل حوضچه عمل‌آوری گذاشته می‌شود. نمونه‌گیری را می‌توان در قالب‌های مکعبی با ابعاد 150 در 150 میلی‌متر و نیز قالب‌های مکعبی یا استوانه ای با ابعد متفاوت نیز انجام داد که در این صورت برای بدست آوردن مقاومت مشخصه باید از جدول ضرایب تبدیلی استفاده نمود.
معمولاً بتنی که خوب عمل‌آوری شده باشد حدود 99 درصد مقاومت نهایی خود را در سن 28 کسب می‌کند ولی روند کسب مقاومت در بتن مادامی که کاملاً به‌صورت داخلی خشک نشده باشد ادامه دارد. بتن تشکیل شده است از سیمان و آب و سنگدانه. واکنش‌های شیمیایی هیدراسیون، بین اجزاء سیمان و آب، منجر به تشکیل ساختارهای کریستالی مستحکمی از جنس هیدرات سیلیکات کلسیم می‌شود که این ساختارها باعث اتصال و درهم تنیدن اجزای خمیر سیمان و سنگدانه‌ها می‌گردد. این واکنش‌ها تا زمانی که مولکول‌های آب در داخل ساختار خمیر سیمان وجود داشته باشد اتفاق خواهد افتاد و منجر به کسب مقاومت خواهد شد.

بتن پس از 28 روز حدود 99 درصد مقاومت نهایی خود را کسب می‌کند. مقاومت 28 روزه نمونه‌های استوانه‌ای استاندارد بتنی در واقع همان مقاومت مشخصه بتن است که در طراحی سازه ای مدنظر است.

ایجاد شرایط محیطی مناسب برای بتن جهت شروع و ادامه واکنش‌های هیدراسیون خمیر سیمان که منجر به طی روند منطقی کسب مقاومت آن می‌شود، عمل‌آوری بتن نامیده می‌شود. عمل‌آوری بتن در کارگاه باید تا حد امکان به شرایط عمل‌آوری در آزمایشگاه نزدیک باشد تا انطباق حدودی بین نتایج آزمونه‌ها و شرایط واقعی حصول گردد. البته با توجه به ابعاد و شرایط ویژه هر کارگاه علیرغم تمامی تلاش‌ها ممکن است این انطباق بطور کامل به‌وجود نیاید به همین سبب بهتر است نسبت به طرح‌های آزمایشگاهی، مقاومت بتن را یک رده بالاتر درنظر گرفت. البته تصمیم‌گیری پیرامون این موضوع با توجه به شرایط دمایی، کیفیت بتن و بتن‌ریزی، امکانات کارگاه و تجربه مجری و پیمانکار اجرایی و … برعهده مدیر پروژه است.

بهترین طرح اختلاط برای بتن، طرحی است که با درنظرگیری شرایط تامین و مشخصات مواد تشکیل دهنده (سنگدانه، مصالح سیمانی، آب و سایر مواد افزودنی)، ضمن حصول مقاومت هدف، در آن از کمترین مقدار مصالح سیمانی استفاده شده و بدون استفاده از مواد کاهنده آب، بیشترین اسلامپ را داشته باشد. البته کاملا مشخص است که برای ایجاد کارایی مناسب جهت حمل، ریختن، تراکم و پرداخت بتن، بسته به شرایط، به افزودنی‌های روان کننده یا فوق روان کننده نیاز است. نکته بسیار مهمی که در طراحی طرح مخلوط باید درنظر گرفت بررسی شرایط دوامی بتن است. به‌خصوص در تنظیم میزان آب، علاوه‌بر درنظرگیری مقاومت هدف باید با توجه به شرایط کنونی و آتی محیطی محل بتن‌ریزی و کاربری نهایی سازه بحث‌های دوامی بتن نیز مدنظر باشد. بدین منظور شاید نیاز باشد افزودنی‌های خاص معدنی و شیمیایی نیز به طرح اضافه شود.

بتن یک ماده کامپوزیت است و حدود 12 تا 22 درصد حجم آن را آب تشکیل می‌دهد. این در حالیست که فقط بخشی از این آب جهت انجام واکنش‌های هیدراسیون سیمان مصرف می‌شود و بقیه به‌صورت آب آزاد در بتن باقی مانده و سبب روانی بتن و لغزش بهتر ذرات روی هم می‌شود. حال به بیان ساده با تبخیر و از دست دادن این آب قاعدتاً کاهش حجمی به‌وجود خواهد آمد که به شکل جمع شدن خود را نشان می‌دهد و منجر به ایجاد ترک می‌گردد. به همین دلیل است که در کفسازی‌های صنعتی سطح درز انبساط عمدی ایجاد می‌شود.

انقباض یا افت، در حقیقت جمع‌شدگی و کاهش حجم بتن در اثر خارج شدن آب جذب شده در ساختار داخلی بتن است. در واقع میزان آب افزون بر نسبت آب به سیمان 0.25، آب اضافی محسوب می‌شود که ظرفیت جذبی برای انجام واکنش‌های شیمیایی سیمان ندارد. این آب اضافی با خشک شدن تدریجی بتن از آن خارج شده و تمایل به جمع‌شدگی را در بتن ایجاد می‌کند.

افت پلاستیک: در طی 1 تا 8 ساعت ابتدایی پس از بتن‌ریزی اتفاق می‌افتد.

افت خودگیری: در اثر جذب آب در واکنش‌های هیدراسیون سیمان اتفاق می‌افتد و حدود 5 درصد افت کل را تشکیل می‌دهد.

افت خشک‌شدگی: پس از ساعات اولیه و در یک دوره‌ی طولانی با خشک شدن کامل بتن تکمیل می‌شود.

خزش در واقع کرنش ایجاد شده تحت تنش ثابت در طول زمان در یک المان بتنی است. دلیل اصلی وقوع خزش در بتن، خروج آب جذب شده در ساختار داخلی خمیر سیمان هیدراته شده می‌باشد.

ترک در بتن میتواند از نوع ترک سازه ای یا غیرسازه ای باشد. ترک های سازه ای ناشی از عدم کفایت سازه ای المان بتنی است، که تحت تنش‌های بیشتر یا پیش بینی نشده دچار ترک شده است. برای این نوع ترک‌ها در صورتی‌ که بلافاصله تمهیدی اندیشیده نشود ممکن است منجر به فروپاشی کلی سازه گردد. عرض این ترک‌ها در حدود 2 میلیمتر بوده و دارای عمق حدود 2 سانتیمتر هستند. ترک‌های غیر سازه ای دارای عرض و عمق کمی بوده و اهمیت آنها به‌مروز زمان مشخص می‌شود. در واقع شناخت منشاء ترک‌های غیر سازه‌ای در کنترل و ارائه روش‌های ترمیمی ضروری است. ترک‌های غیر سازه ای می‌تواند ناشی از افت بتن باشد و یا ماهیت دوامی داشته باشد و به مرور زمان رخ بدهد. هر علت و شرایطی محیطی مخرب در نهایت به‌صورت ترک در بتن نمایان می‌شود.

جهت خواندن متن کامل این سوال کلید کنید

دوام در واقع عمر مفید خدمت دهی المان بتنی است که در معرض شرایط مختلف محیطی محل استقرار سازه است. از همین رو پیش بینی شرایط محیطی و عوامل تاثیرگذار بر بتن سخت شده در سنین بالاتر جهت طراحی طرح مخلوط متناسب بتن تازه بسیار حائز اهمیت است. همچنین رصد سازه و شناسایی عوامل و علائم مخرب محیطی و مراقبت‌های دوره ای باعث افزایش دوام خدمت‌دهی بتن می‌شود.

جهت خواندن متن کامل این سوال کلیک کنید

سرطان بتن اصطلاحی است که به وقوع واکنش‌های قلیایی-سیلیسی داخل بتن اطلاق می‌شود. این واکنش به آرامی و به مرور انجام شده و باعث انبساط شدید در داخل بتن می‌شود. این فروپاشی داخلی به شکل ترک به‌مرور در سطح المان بتنی نمایان می‌گردد. این واکنش ها در واقع زمانی اتفاق می‌افتد که قلیای‌های موجود در خمیر سیمان بر کانی‌های سیلیسی سنگدانه‌ها حمله کنند و یک ژل قلیایی را در داخل خمیر سیمان تشکیل دهند. انبساط این ژل قلیایی باعث فروپاشی داخلی ساختار سیمان شده و به مرور زمان باعث فروپاشی کلی می‌شود.

با اتخاذ یکسری تدابیر و رعایت اصول آیین‌نامه‌ای امکان‌پذیر است.

بتن‌ریزی در فصل سرد نیازمند یک برنامه‌ریزی مناسب است تا مطمئن شویم که بتن قبل از رسیدن به حداقل مقاومت حدود 5/3 مگاپاسکال دچار انجماد نمی‌شود. هنگامی که آب درون بتن، قبل از گیرش یخ می‌زند، حجم بتن افزایش می‌یابد و همین امر سب کند شدن هیدراسیون سیمان و در نهایت توقف آن می‌شود. به‌طور کلی رعایت موارد زیر در هنگام بتن‌ریزی در فصل سرد توسعه می‌گردد:

  • استفاده از افزودنی‌های زودگیر کننده یا ضدیخ بتن
  • پیش گرم کردن یک یا چند جزء تشکیل دهنده بتن تا دمای حدود 20 درجه سانتی‌گراد
  • اصلاح نوع و مقادیر اجزای تشکیل‌دهنده بتن. به‌طور مثال استفاده از مقادیر بیشتر سیمان در طرح یا استفاده از سیمان نوع iii
  • عدم استفاده از خاکستر بادی یا سیمان سرباره‌ای در هوای سرد
  • عدم انجام بتن‌ریزی بر روی بستر یخ زده یا روی برف
  • زدودن برف و یخ موجود در محدوده‌ی بتن‌ریزی
  • گرمایش تمام تجهیزات در تماس با بتن از جمله قالب‌ها
  • پوشاندن تجهیزات و سطوح با برزنت روز قبل از بتن‌ریزی
جهت جلوگیری از یخ زدن بتن در آب و هوای سرد باید اطمینان حاصل کنیم که واکنش های هیدراسیون خمیر سیمان با نرخ منطقی در حال انجام است. برای این منظور استفاده از افزودنی‌های زودگیر کننده و ضدیخ مناسب می‌تواند سرعت انجام واکنش‌های هیدراسیون را افزایش دهد. البته منطقی است که فراهم آوردن شرایط عمل‌آوری مناسب پس از بتن‌ریزی در ادامه روند کسب مقاومت منطقی بسیار مهم است.
هنگامی بتن سخت شده در معرض یخبندان قرار میگیرد، آب داخل ساختار خمیر سیمان یخ‌زده و دچار افزایش حجم می‌شود. همین افزایش حجم به‌صورت تنش‌های فشاری داخلی پدیدار می‌شود که پس از افزایش دما و ذوب شدن آب یخ‌زده، این افزایش حجم نیز از بین می‌رود. حال اگر بتنی بصورت مکرر در معرض این سیکل‌های ذوب و یخبندان قرار بگیرد. این افزایش و کاهش حجم مکرر باعث ایجاد تنش و ترک‌های داخلی می‌شود.

با تعبیه یکسری فضاهای مناسب و عمدی در داخل ساختار بتن می‌توان اثر تنشی افزایش حجم ناشی از یخ زدن آب داخل خمیر سیمان را کنترل نمود. برای این منظور باید یکسری حباب‌های هوای عمدی، ریز و یکنواخت در سرتاسر بافت بتن ایجاد نمود. این مهم با استفاده از افزودنی‌های حباب هوازا امکان‌پذیر است. در واقع این هوا از میزان هوای غیرعمدی بتن متفاوت است و مقدار آن 6 تا 10 درصد حجمی می‌باشد. توجه به ابعاد، یکنواختی پخش و عدم اتصال حباب‌ها بسیار مهم است.

  • تا حد امکان باید اجزای تشکیل‌دهنده‌ بتن خنک نگه داشته شود.
  • باید تمام تجهیزات و سیلوها با رنگ‌های روشن آغشته شود تا دمای بتن کاهش یابد.
  • بتن‌ریزی در خنک‌ترین دوره شبانه روز انجام شود.
  • عمل‌آوری اولیه با استفاده از مواد بازدارنده تبخیر یا محصولات عمل‌آوری انجام شود.
  • با توجه به ویژگی‌های المان بتن‌ریزی و شرایط دمایی و باد، از بهترین روش عمل‌آوری استفاده شود.
  • در صورت مشاهده نقصان در عمل‌آوری، با تغییر روش عمل‌آوری یک روز دیگر به دوره عمل‌آوری اضافه شود.

برخی مشکلات بالقوه بتن‌ریزی در هوای گرم برای بتن تازه و سخت شده عبارت است از: افزایش تقاضای آب مصرفی در طرح مخلوط، تمایل شدید نرخ افت اسلامپ که گاهاً منجر به افزودن آب در محل می‌شود، نیاز به افزایش سرعت اجرا، افزایش تمایل به ترک‌خوردگی ناشی از جمع‌شدگی پلاستیک، دشواری در خارج کردن هوای غیرعمدی داخل بتن، کاهش مقاومت 28 روزه و دراز مدت که ناشی از نیاز بیشتر به آب و دمای بالای بتن است، کاهش دوام به سبب ترک‌های بوجود آمده و…

طراحی بتن‌های نفوذناپذیر نیازمند توجه ویژه به اجزای طرح مخلوط، اندازه ذرات  و دانه‌بندی مصالح است. جایگاه استفاده از مواد افزودنی شیمیایی و معدنی نیز برای حصول بتنی نفوذناپذیر غیرقابل انکار است. دانه‌بندی مناسب طرح مخلوط علاوه بر اینکه بر کارایی بتن تازه و تراکم بهتر آن کمک می‌کند، منجر به ایجا مخلوطی توپر می‌گردد. در کنار رعایت دانه‌بندی مناسب، به‌کارگیری افزودنی‌های شیمیایی کاهنده آب و یا فوق روان کننده باعث کاهش میزان آب مصرفی و نتیجتاً کاهش فضاها و خلل و فرج اشغال شده توسط آب مازاد بر مقدار آب مورد نیاز برای انجام و تکمیل واکنش‌های هیدراسیون سیمان، می‌گردد. علاوه‌بر این استفاده از افزودنی‌های معدنی و پوزولانی مانند میکروسیلیس، سرباره و خاکستر بادی ضمن پر کردن فضاهای خالی میکروسکوپی داخل خمیر سیمان، با انجام واکنش‌های پوزولانی تکمیلی باعث ایجاد ساختار سیلیکاتی بیشتری در بتن شده و از همین رو این ساختارهای مستحکم فضاهای خالی بیشتری را فرا می‌گیرند.

خاکستر بادی محصول جانبی حاصل از سوزاندن زغال سنگ در نیروگاه‌های حرارتی تولید الکتریسیته است. این مواد عمدتاً حاوی اکسید کلسیم، سیلیس و آلومینا است. خاکستر بادی به دو نوع C و F طبقه‌بندی می‌شود. نوع C دارای خاصیت پوزولانی و سیمانی است و محتوای کلسیم بالایی دارد ولی نوع F فقط دارای خواص پوزولانی است و محتوای کلسیم آن کم است.

برای اطلاعات بیشتر مقاله خاکستر بادی برای بتن: خواص، کاربردها، مزایا و معایب مطالعه نمایید.

این محصول از سرد شدن سرباره مذاب کوره‌های آهن گدازی بدست می‌آید و اجزای تشکیل‌دهنده آن عمدتاً اکسید فلزاتی چون سلیس و آلومین است. از این مواد برای ساخت سیمان‌های سرباره‌ای، مواد نسوز و نیز به‌عنوان مصالح سنگی بتن و آسفالت استفاده می‌شود.

به‌طور کلی عبارت بتن سبک به بتنی اطلاق می‌شود که دارای وزن واحد حجم 2000 تا 3000 کیلوگرم بر مترمکعب باشد.
مطابق تعریف انجمن بتن آمریکا بتن سبک بتنی است که وزن واحد حجم آن به‌طور محسوسی از وزن واحد حجم بتن ساخته شده با مصالح سنگی شکسته یا طبیعی کمتر باشد.

نوعی بتن سبک است که به‌واسطه ایجاد هوای عمدی در داخل ساختار بتن ساخته می‌شود.

این هوای عمدی منجر به تشکیل حفرات ریزی در سراسر بافت بتن می‌شود که علاوه بر سبک سازی باعث بهبود خواص عایق حرارت و صوت می‌شود.

همچنین این نوع بتن جهت کاهش اثرات تخریبی سیکل های ذوب و یخبندان بسیار مناسب است.

برای تولید بتن هوادار از افزودنی‌های حباب هواساز یا هوازا استفاده می‌شود. دز مصرف این افزودنی‌ها معمولاً بسیار پایین است. این مواد می‌تواند پایه پروتئینی یا شیمیایی داشته باشد.

با افزودن این مواد به بتن حباب‌های هوای ریز بیشماری در داخل بتن پدیدار می‌شود که باعث ایجاد بافتی نرم و اسفنجی در بتن می‌شود.

محصول AE-200 یکی از بهترین محصولات هوازای بتن و ملات است که تحت برند ParsmanChemical توسط واحد فنی و مهندسی پارسمان شیمی تولید و عرضه می‌گردد.